• Het cognitieve    IQ / Concentratie
• Het emotionele   EQ
• Het sociale         SQ
• Het spirituele      SQ
• Het fysieke         FQ o.a, Zenuwen / Hersenen

     De som van het geheel is onderdeel van Het absolute Zijn                     met zijn kosmische creative intelligentie.

Intelligentie is meer dan de som der delen.

Intelligentie maakt deel uit van ons bewustzijn, we zien vaak slechts het topje van de ijsberg, echter er is meer aanwezig in ons onderbewustzijn, dat mede invloed heeft op ons zijn.

De mens (Microkosmos) heeft een duale vorm van bewustzijn: (bewust /onbewust) verbonden met universeel bewustzijn, dat zich manifesteert, als drieëenheid van lichaam, ziel en levenskracht.

Ook de Maslow behoeftehiërarchie speeld hierin zijn rol, evenals het gehele universum en het verenigde veld, waar wij deel van uit maken (de wetenschap van het zijn).

Wie goed omgaat met zijn eigen potentieel haalt het beste uit het leven. 

Intelligentie is namelijk meer dan dingen doen: het is een samenspel tussen fysieke, creatieve, mentale, emotionele, sociale, collectieve, spirituele of individuele intelligentie.

DE VIER ELEMENTEN VAN DE MENS: Aarde, Lucht, Water en Vuur zijn de grondbeginselkonstanten van de Mens. Gelukt het ons om deze Vier Elementen in ons tot een harmonische ordeding te brengen, zo zal ons zich het Vijfde Element openbaren, de zogenaamde "quinta essentia". Pas door het Vijfde Element word de Mens tot dat, wat hij eigenlijk behoord te zijn.

De totaliteit van het geheel maakt ons uniek!

Sociale Gatheka nr 32.

toespraak van Hazrat Inayat Khan "over water"

"Het wezen van het hart"

Het hart van de mens wordt wel vergleken met water. Of het is tot sneeuw bevroren, of het bevindt zich in vloeibare toestand. Wanneer het bevroren is, is het tot kristal geworden. Is het vloeibaar, dan stroomt het. Dit stromen is zijn natuurlijke toestand. En dan zijn er twee soorten water: zout en zoet.

De zee, genoegzaam in zichzelf, is onverschillig voor al het andere. Haar water is zout omdat zij van wat dan ook onafhankelijk is. Zij brengt gezondheid, geluk en genoegen aan wie er langs gaan, omdat zij de volmaaktheid symboliseert en van niemand iets vraagt. Zij rijst en daalt en kent in haar onmetelijkheid geen afhankelijkheid; zo blijkt haar volmaaktheid.

Maar water van een rivier is zoet. Het is zoet omdat het zich tot de zee aangetrokken voelt en verlangend is, de zee te bereiken. Een rivier symboliseert de vorm van liefde die het voorwerp van zijn liefde zoekt. Een hart dat God en Zijn volmaaktheid liefheeft kan vergleken worden met een rivier die de zee zoekt.

En dan is er het kleine stromende beekje, dat men geen rivier kan noemen maar dat zijn eigen manier van stromen heeft en dat eigenlijk nog mooier is om te aanschouwen. Want het geeft uitdrukking aan bescheidenheid, zuiverheid van karakter en schoonheid. Het water van een kleine beek is altijd zuiver. Het stromende beekje symboliseert de natuur van een onschuldig hart. Bittere ondervindingen hebben het niet geraakt. Het is klaar en helder gebleven.

Verder is er het water van een kleine poel. Soms is het moderig, soms smerig. Waarom? Door zijn te geringe omvang; hij is te klein. Evenzo brengt een bekrompen hart altijd modder. Omdat het bekrompen is en geen diepte heeft, dringen alle elementen van de aarde erin binnen en bevroren het van zijn zuiverheid.

Ook is er het water van een grote vijfer, waarin waterlelies groeien en kleine visjes zwemmen, waarin de zon zich weerspiegelt en het maanlicht schone visioenen tovert, waar men naar zou willen blijven kijken, omdat ze voor ieder die ze ziet de vloeibare natuur van het hart symboliseren. Het is stil en kalm. Aan zijn oever verwijlen brengt het hart tot rust. In zijn stil oppervlak kan men zich spiegelen.

Van een bron is het water geneeskrachtig en bezielend, omdat het van boven komt en vandaar op de aarde is neergevallen. Zo is het karakter van een bezielende geest. Het hart dat omhoog welt, dat als een bron water uitstort in de vorm van inspiratie, hetzij in poëzie, hetzij in muziek, hetzij in welke vorm dan ook, straalt schoonheid uit en werkt genezend.

Tenslotte is er de fontein, die omhoog rijst en neervalt in ontelbare druppels. Dit is mensenwerk, zoals ook de menselijkheid door de mens zelf gemaakt wordt. Dan rijzen zijn gevoelens als een fontein omhoog en iedere druppel komt omlaag in de vorm van een deugd.

En zo symboliseert het water dat vanuit de zee als waterdamp opstijgt naar de hemel de aspiratie van het hart. Een hart dat verlangt omhoog te rijzen vertoont het kenmerk van waterdamp. Het is het hart van de aan God toegewijde mens, het hart van de zoeker, het hart van hem die voortdurend bedacht is op het bereiken van hogere idealen. Zo'n hart vol bezieling wordt een wolk en stroomt neer als een regen van hemelse schoonheid in de vorm van beeldende kunst, of poëzie, in de vorm van muziek of welke vorm van goedheid en schoonheid dan ook.